سولفات

  1. خانه
  2. chevron_right
  3. سولفات

شرکت دانش بنیان بهداشت محیط اندیش افتخار دارد با داشتن مجوز آزمایشگاه معتمد محیط زیست وبهره گیری از کادر مجرب و تجربیات اساتید دانشگاهها، خدمات اندازه گیری سولفات را ارائه نماید.

کلیات :

سولفات به طور طبیعی در طبیعت وجود دارد و بصورت گسترده ای در صنایع مختلف از جمله صنایع شیمیایی مورد استفاده قرار می گیرد. این ماده از طریق پساب های صنعتی و نزولات جوی به منابع آبی وارد می گردد. همچنین سولفات بطور معمول در آب های زیر زمینی وجود دارد که ناشی از گردش طبیعی آن می باشد. سولفات در آبهای طبیعی در دامنه غلظتی از چند میلی گرم تا چندین گرم در لیتر گزارش شده است.

استاندارد سولفات:

یکی از وظائف آزمایشگاه معتمد محیط زیست، تعیین مقادیر آلاینده های فیزیکوشیمیائی و میکروبی به منظور انجام تمهیدات اصلاحی و به استاندارد رساندن منابع آب، فاضلاب و پساب می باشد.

حد مطلوب سولفات در آب آشامیدنی 250 میلی گرم درلیتر و حداکثر مجاز آن 400 میلی گرم در لیتر میباشد. مقدار استاندارد سولفات فاضلاب برای ورود به آبهای سطحی و چاه جاذب 400 میلی گرم بر لیتر و برای ورود به چاه جاذب 500 میلی گرم بر لیتر است.

نگهداری نمونه:

ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺎﻛﺘﺮيها در شرائط بی هوازی ﺳﻮﻟﻔﺎت را ﺑﻪ سولفید احیاء می نمایند. ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮد براي ﺑﻪ ﺣﺪاﻗﻞ رﺳﺎﻧﺪن احیاء سولفات توسط باکتریهای احیاء کننده ﺳﻮﻟﻔﺎت، نمونه ﻫﺎ در ﻳﺨﭽﺎل ( دﻣﺎي C°  4 ) ﻧﮕهداري نمائید.

روشهای تشخیصی:

1- روش کدورت سنجی:

روش کدورت سنجی جهت تعیین سولفات در نمونه های آبی بصورت گسترده ای استفاده می گردد. در این روش، مقادیر یون سولفات در محدوده 40-1 میلی گرم در لیتر با استفاده از روش اسپکتروفتومتری در طول موج 420 نانومتر قابل اندازه‏گیری است. مبنای روش کدورت سنجی، تشکیل کمپلکس و رسوب شیری رنگ سولفات باريوم است. بدلیل ناپایداری رسوب سولفات باریم تشکیل شده و ترسیب آن، توصیه شده است در زمان 5 دقیقه نمونه ها با اسپکتروفتومتر بررسی گردند.

2- روش کروماتوگرافی یونی

در غلظتهای بیش از 1/0 میلی گرم بر لیتر پیشنهاد شده است.

3- روش وزن سنجی

در غلظتهای بیش از 10  میلی گرم بر لیتر پیشنهاد گردیده است.

4- روش دستگاهی با معرف متیل تیمول بلو جهت تشخیص تعداد نمونه های زیاد (تا حدود 20 نمونه در ساعت) با استفاده از دستگاه اتوآنالیزر پیشنهاد شده است.

تداخلات:

1- حضور مقادیر زیاد رنگ و مواد معلق مداخله گر هستند. مواد معلق و رنگهای نامحلول را می توان با صاف کردن حذف نمود. اگر غلظت عوامل مداخله گر در مقایسه با غلظت سولفات ناچیز باشد با تهیه یک نمونه شاهد که کلریدباریم به آن اضافه نشده باشد کدورت و رنگ را تصحیح نمائید.

2- پلي فسفاتها و فسفونات ها در مقادیر کم ( 1 میلی گرم بر لیتر) از ایجاد سولفات باریم جلوگيري كرده و باعث نتایج منفي کاذب مي شوند.

3- سيليس در مقادير بيشتر از 500 میلی گرم بر لیتر می تواند با سولفات باريم رسوب ایجاد نماید و باعث نتایج مثبت کاذب نماید

4- كلريد در مقادير بيش از 5000 میلی گرم بر لیتر ايجاد نتایج منفی کاذب می نماید.

3- آلومينيوم، پليمرها و مقادير زياد مواد آلي موجود در نمونه باعث رسوب سولفات باريم به طور غير يكنواخت و یا عدم ایجاد رسوب گردند.

در صورتیکه مشکوک به حضور عوامل مداخله گر هستید، نمونه را با حجم مساوی از آب مقطر رقیق کرده و غلظت یون سولفات را در محلول رقیق شده اندازه‏گیری نمائید. در صورت مقدار سولفات در نمونه رقیق شده برابر نصف مقدار سولفات نمونه اولیه باشد، می‏توان تصور کرد مواد مداخله گر در نمونه وجود ندارد.

آزمایشگاه معتمد محیط زیست به منظور ارائه نتایج صحیح در آزمایشات تعیین مقادیر آلاینده های فیزیکوشیمیائی و میکروبی لازم است اثرات مداخله ای مختلف را در نظر گرفته و در صورت نیاز آنرا اصلاح نماید.

– منابع :

Standard Methods for the Examination of Water and Wastewater, 22st edition. American Public Health Association, New York,2012 , 4500,SO4 2-

فهرست